صد ا ی ا مید

علیرضا قزوه شاعر متعهد

sedayeomid — Sat, 14 Nov 2009 16:59:18 GMT

یا لطیف

اللهم عجل لولیک الفرج

«خيلي وقت است كه يك گروه كار شب و روزشان اين شده كه مرا اذيت كنند و اعصابم را به هم بريزند. شب و روز فحاشي مي‌كنند و پيام‌هايي مي‌گذارند كه آدم شرمش مي‌آيد از بازگو كردن آنها.
اگر سيلي مي‌خورند فحشش را به من مي‌دهند و اگر پدرشان توي گوششان مي‌زند تلافي‌اش را سر من در مي‌آورند. عيبي ندارد. ... بعضي هم مرا نصيحت مي‌كنند كه سرت را بينداز پايين و مثل بچه آدم شعر عاشقانه بگو. از دلسوزي اين جماعت هم متشكرم.
بعضي هم خط و نشان مي‌كشند كه اگر به قدرت رسيديم فلان مي‌كنيم و بهمان. به هر حال با اين همه لطف همه‌شان زياد. .... آدم‌ها با همين رفتارهاي‌شان شناخته مي‌شوند و شكر خدا كه دوستان امتحانشان را خيلي زود پس دادند.
در مورد مبلغ قرارداد!! و اين كه چقدر گرفتي اين شعر را سرودي هم سوالات متعددي شده كه بايد بگويم قرارمان يك ماه پول نفت بوده كه آنها فقط يك روز پول نفت با يك كوبيده اضافه دادند. (تا كور شود هر آنكه نتواند ديد.) تازه شايد بقيه‌اش را هم دادند.
شعر جديدم را هم بخوانيد تا ببينيد كه من تنها منتقد يك جناح خاص نيستم و اگر دشمنان شيخ پرسيدند كه براي اين شعر چقدر از جناح سبز جديد گرفته‌اي خواهم گفت تمام پانصد ميليون اهدايي آقاي شين. جيم. را!!!

هر كه رسيد خون ما ريخت، مرغ عزا شديم و شادي
ما به كجا پناه آريم رستم اگر كند شغادي

شكر خدا كه اهل اشراق جمله مشايي‌اند امروز
شكر خدا كه باز گرم است بحث مريدي و مرادي

چيست سبب كه مثل سدها سدّ ره هم‌اند مردم
آن همه طرح اجتماعي، اين همه فكر اقتصادي

در هر دولتي كه آمد تركيبش هميشه اين بود:
شصت مدير سطح پايين، بيست وزير طرح كادي

داد ز دوره‌اي كه شاگرد تكيه نمي‌كند به استاد
واي به لحظه‌اي كه استاد فخر كند به بي‌سوادي

اين همه سال رفت و ياران دور شدند از غم هم
تاجر شهر شد سپاهي واعظ شهر شد ستادي

واعظ ما هنوز دشنام مي‌دهد از سر تعصّب
نايي ما هنوز سرنا مي‌زند از سر گشادي

خشمش اگر نبود طوفان بود يكي خروش بي‌گاه
شعرش اگر نبود شمشير بود يكي تفنگ بادي

شعر ز روزنامه كوچيد جام جم است و شرح سريال
در پي قصه جنايي‌ست قصه‌نويس اعتمادي

باز نمانده‌اند صد شكر اين همه شاعران ز حركت
كم نشده ست تا به امروز رونق شعر از كسادي

ما همه چند ماه از خويش دورتريم و ديرتر هم
ماه رجب گذشت و تقويم مانده در اوّل جمادي

كاشكي از نماي نزديك ريز شويم در دل خود
دور شديم از حقيقت بيشتر از هزار وادي

كاش بلال در دل ما نيمه شبي اذان بگويد
كاش صلا زند موذّن، كاش ندا دهد منادي

حضرت عشق دوستان را دور مكن ز خويش، چندي‌ست
پشت سر تو در سجودند اين همه ملجم مرادي!

شكر خدا كه تيمساران پشت و پناه مردمانند
شكر خدا كه استوار است دولت احمدي‌نژادي

مرحوم شفیعی کدکنی

sedayeomid — Wed, 11 Nov 2009 21:13:52 GMT

یا لطیف

اللهم عجل لولیک الفرج

به کجا چنین شتابان؟ گون از نسیم پرسید

دل من گرفته زینجا ، هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟

همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم ، به کجا چنین شتابان؟

به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم

سفرت به خیر اما ، تو و دوستی خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را...

داستان كوتاه

sedayeomid — Mon, 09 Nov 2009 16:30:05 GMT

یا لطیف

اللهم عجل لولیک الفرج

بازگشت به زندگي

نویسنده : افسانه موسوی

بخش اول: مهماني

هوا بسيار گرم ودود فراوانی شهر را پر کرده است. ماشين ها در تردد و آدمها بی تفاوت از کنار يکديگر رد می شوند.مادری دست کودک خردسالش را بامهرباني گرفته و با آن گرمای مادرانه راه رفتن را به او ياد می دهد. از ميان پنجره ای که برای من به اندازه يک دنيا وسعت دارد ،اتوبوسی را می بينم. پنجره های آن کدر و تار است ،ولی داخل آن مملو از جمعيت بوده و همگی با متانت خاصی کنار هم ايستاده اند ،وخستگی از چهره های آنها پيدا است.
با خود فکر می کنم ، من در اين دنيا در کجا قرار دارم؟ آيا من از اين دنيا سهمی دارم؟آيا من با اين آدمها بيگانه ام؟شايد ديگر جنس من از جنس آنها نيست. چون درسالهای قبل مثل آنها و دوش بدوش آنان، در تلاش و کوشش بودم. ولی حالا!!!...بر اثر آن اتفاق، فقط يک اتفاق کوچک، بين من و اين آدمها اينقدر فاصله افتاد. اما مگر نيازهای من مثل نيازهاي آنان است؟.... سوال های زيادی به ذهنم خطور می کند، ولی برای آنها جواب مناسبي ندارم.

حاضرم خستگی همه آنها را بپذيرم.ولی بتوانم فقط يک قدم راه بروم . يا دست کم وسيله ای باشد که مرا بدون کمک ديگران وارد اتوبوس ياخودروهای ديگر بکند ،ولی افسوس!!!.
چند روز پيش يکی از دوستان قديمی ام که اصلا" فکر نمی کردم ،ديگر به ياد من باشد تماس گرفت و مرا برای يک مهمانی کوچک دعوت کرد. ابتدا نپذيرفتم، ولی چون اصرار زيادی کرد از او خواستم به من اجازه فکر کردن بدهد.
بعد از خداحافظی از او، سعی کردم باتوجه به وضعي كه داشتم، اصلا" به حضوردرآن مهمانی فکر نکنم .ولی تصور ديدن دوستان قديمی، شادی عجيبی در دلم بوجود می آورد. با خود فکر می کردم،اگر بروم چه لباسی بپوشم.چون نسبت به چند سال قبل کمی چاق تر شده بودم. نمی دانستم عکس العمل آنها در مقابل من چه خواهد بود؟ بالاخره قبول کردم و موضوع را با شوهرم در ميان گذاشتم. او هم از تصميم من خيلی خوشحال شد و گفت : "تصميم خيلي خوبي گرفته اي".
اين مهمانی چهار سال بعد از آن اتفاق تلخی که سرنوشت مرا عوض كرده بود، برگزار می شد و آن تصادفی بودکه باعث آسيب نخاع من وفلج پاهايم شده بود .
روزمهمانی فرارسيد و من با کمک مادرم لباس هايم را پوشيده و موهايم را مرتب کردم و با کمک او سوار تاکسی ،که او خبر کرده بود، شدم و می ديدم که سفارشات لازم را به آقای راننده می کند و آدرس را بطور کامل برايش شرح می دهد. قبلا" از مادرم خواهش کرده بودم با من نيايد و اجازه بدهد اين بار را به تنهايی به مقصدم بروم . او هم با نگرانی پذيرفت. ولی وقتی سوار ماشين شدم ،اولين فکري كه درذهنم خطوركرد اين بود که چگونه پياده خواهم شد ؟!.
با خودم گفتم: "اگر بخواهی از حالا به اين موضوع فکر کنی باز هم ساعات خوش خود را از دست می دهی. پس مثل هميشه فکرهای ناراحت کننده را کنار بگذار و اجازه بده فکرش راهمان موقع بکنی".
عبور از خيابان های شلوغ ،با وجود ترافيک ،برايم خيلي لذت بخش بود. خيابانهايی که يک سال با ديده قهر به آنها نگريسته بودم . هميشه به خود می گفتم :"چرا من؟". ولی احساس می کردم، حالا ديگر وضعيت فعلی خود را قبول کرده ام و می خواهم با افسردگی و گوشه گيری بجنگم.

آقای راننده کنار آپارتمان سفيدی ايستاد و گفت: خانم ،رسيديم. پلاک 10 همين جاست و بدون گفتن کلام ديگری پياده شد و زنگ را فشار داد ( گويا او هم می خواست هر چه زودتر از دست من خلاص شود) .در فورا" باز شد. طولی نکشيد که دوست مهربانم با تخته بلندی در آستانه در ظاهر شد. لبخندش به من اطمينان می داد .باديدنش جان تازه ای گرفتم.او مرادرآغوش گرفت وبوسيد و گفت :" هيچ نگران نباش، الان ويلچرت را می آورم و بعد هم اين تخته پهن بلند را که شوهرم تهيه کرده است ،روی اين چهار پله گذاشته، بالا می رويم.نگران نباش. آسانسور هم كه هست.حالا لبخند بزن. چقدر زيبا شده ای. همه بچه ها منتظر تو هستند. خيلی حرفهای گفتنی است که بايد با هم بگوييم."
اولين نگراني من كه پياده شدن و گذر ازورودي ساختمان بود،باتدبير دوستم برطرف شد. وارد آسانسور شديم. لحظاتی بعد جلوي در بوديم. با اضطراب فراوان خودم را آماده کردم. در باز شد و آن تصويری که هزاران بار در مغزم مرور کرده بودم، به واقعيت پيوست .
نگاهها همه آشنا بودند. ولی همه رنگی از ترحم و دلسوزی داشت. روی صورت بعضی ها، قطرات اشک را می ديدم. بی اختيار بغض ام ترکيد. پس از لحظاتی متوجه شدم در آغوش دوستانم هستم و با هم گريه می کنيم. دوست مهربانم گفت :" گريه نکنيد . ما برای شادی اينجا جمع شده ايم". صحبتها شروع شد. می دانستم كه همه می خواهند بدانند، اين مدت را چگونه گذرانده ام و اينکه آياهنوزهم مثل گذشته ،همانطور که در کارم فعال بودم در خانه هم هستم؟ آيا می توانم مشکلات زندگی و خانوادگی ام را همانند گذشته، به آرامی و با متانت حل کنم؟ و شايد هزاران سئوال ديگر .....

پيش خود فکر کردم قبل از شنيدن هر سئوالی بهتر است خودم شروع به صحبت کنم. پس شروع کردم و گفتم:
"بچه ها اين مدت برايم خيلی سخت گذشته، بخصوص در اوايل تصادفم ،همان زمانی که در بيمارستان بستری بودم و عده زيادی از شما به ملاقاتم آمديد. آنقدر سخت بود که هر روز آرزوی مرگ می کردم و فکر می کردم برای چه زنده مانده ام و از خداوند دو چيز را عاجزانه درخواست می کردم: يا مرگ ، يا راهی که به من آرامش دهد.از شوهرم و همدم زندگی ام بسيار دور شده بودم و فکر می کردم ديگر برای فرزندم ، مادر نيستم و گاهی اوقات همه چيز را مثل يک خواب و رويا تصور می کردم. ولی وقتی به خودم مي آمدم، می ديدم واقعيت همان اتفاق تلخی بود که برايم قابل پذيرش نبود .چند ماهی را با گريه و اندوه و ترس و خجالت سپری کردم .وتا يکسال رادرابن شرا يط سخت گذراندم. مادرم در اين مدت تنها يار و غمخوار من بود و شوهرم در کنارش آماده هر گونه خدمت و کمک بود. گويا رابطه عاطفی بين من و شوهرم از بين رفته بود".
آن زمان خودم را جدا از انسانهای سالم می دانستم و فکر می کردم، مانند کودکی هستم که هيچ چيز از زندگی نمی داند. نياز به مادری داشتم، که به او وابسته باشم و درست همانند نوزادی بودم كه همه چيز را به من ياد دهد . مادر عزيزم از کمک به من دريغ نمی کرد، ولی او هم همانقدر راجع به آسيب نخاعي می دانست که من می دانستم . پس تصميم گرفتم، راه درست را خودم پيدا کنم. درست در همان موقع افسردگی شديدي به سراغم می آمد و فرصت فکر کردن را از من می گرفت .می خواستم بر اين حالت غلبه کنم . حتما" افسردگی و فکرهای منفی گاهی به سراغ شما هم می آيدو می بينيد که چطور انسان را از همه کارها باز می دارد. طوری که حتی نمی توانی فرزند خود رادر آغوش بگيری. هر وقت دخترم به طرفم می آمد ،بی اختيار صورتم را از او برمی گرداندم و فکر می کردم ديگر مادر خوبی برای او نخواهم بود.

با اين افکار و کابوس ها حدود يکسال در جنگ و ستيز بودم و هرروز نااميدتر مي شدم. باتمام وجوداز خدا می خواستم که به من آرامش داده و راه درست را به من نشان دهد. تا اينکه روزی پس از نماز، به نيت کمک از خداوند و راهنمايی از او، قرآن را باز کردم. و این سوره راديدم:
"بنام خداوند بخشنده مهربان- قسم به زمان، که انسان در ضرر و زيان است. بجزآنهايی که ايمان آورده اند و يکديگر را به حق و به صبر سفارش می کنند"(سوره والعصر).
چند بار اين سوره را با خودخواندم. بعد فکر کردم پس افرادی که مثل من بيمار نيستند، هم در ضرر و زيان هستند؟!. شايد اين يک راهنمايی از طرف خداوند بود،که مرا به صبر کردن و اينکه حق و حقيقت را بپذيريم راهنمايی می کرد.
ناخود آگاه به ياد گياهان اين موجودات ساکن و زيبا افتادم که بی هيچ حرکت و صحبتی برای ما زيبايی ، بوی خوش، اکسيژن و فوايدزیاد ديگری را به همراه دارند. بعدازآن جان تازه اي گرفتم و با کنجکاوی و سماجت می خواستم راه درست زيستن را پيدا کنم، به خودم گفتم:" شايد من با همين وضع هم بتوانم فرد مفيدی باشم" .

روزنه هاي کوچکی از اميد در تاريکی های قلبم پيدا شد و احساس رضايت دلم را روشن کرد. به ويلچری که شوهرم آن را برايم تهيه کرده بود و من با لجبازی حتی نيم نگاهی هم به آن نکرده بودم،انداختم. در حالی که خودم راروی زمين می کشيدم ،به طرف آن رفته و چرخها و قسمتهای ديگرش را بررسی کردم. سپس از شوهرم خواستم که مرا روی آن بنشاند. وقتی روی آن نشستم، بخاطر استقلالی كوچكي كه هنگام حركت حس كردم ،با نگاهی محبت آميز از او تشکر نمودم. او هم در جواب دستهايم را گرفت و گفت:"ازشادي توخيلي خوشحالم". حالا اين را می دانم که کلام و رفتار من ، نقش فوق العاده اي درزندگي ام دارند و اين را قرآن به من آموخت. بعدازآن، از شوهرم خواستم كه وسايل ضروري وموردنيازم را طوری در دسترس من قرار دهد، که بتوانم از آنها استفاده کنم. به خصوص وسايل آشپزخانه (و از همه مهمتروسايل پخت و پز) را در کابينت های پايينی بگذارد. چون می خواستم خودم آشپزی کنم. "
وقتی صحبتهايم به اين جا رسيد، تازه فهميدم که چقدر برای دوستانم حرف زده ام. ادامه دادم: " بچه ها سرتان را درد آوردم، خيلی حرف زدم،مراببخشيد".
همگی با هم گفتند: نه، خواهش می کنيم ،ادامه بده. دوست عزيزم گفت :پس با چای و شيرينی هم از خودتان پذيرايی کنيد، تا اين ميوه ها و شيرينی ها روی دستم نماند. همگی خنديديم و شروع کرديم به پذيرايی از خودمان . بعدهم صحبتهاي زيادي كرديم.
احساس كردم که چقدر خوشحال هستم که دوستانم را دوباره ديدم و فکر می کنم چقدر دوستشان دارم .هميشه از خداوند تشکر کرده و سجده شکر مي كنم که در آن ميهمانی شركت كردم ودرميان آن جمع حضورداشتم. آن شب به من خيلي خوش گذشت وبه صورت يک شب به ياد ماندنی در ذهنم باقی ماند ودرواقع نقطه عطف زندگي من محسوب شد.
پس از برگشتن به خانه، شيرينی دیداربادوستانم، يک هفته، فکرم را به خود مشغول کرد .پس از آن ،احساس خيلي خوبي پيداكردم و سعی و تلاش من ،در جهت يادگيری کارهايی بود،که مرا مستقل تر کندتا بتوانم دراين گونه مهماني هاوجمع ها شركت كنم .از جمله : ساعتی کردن دفع ادرار و کنترل اجابت مزاج يا روشهاي جابجائي وازاين قبيل.

****

بخش دوم: استقلال

با ديدن دوستانم وگفتگوباآنها تا مدتها شاد بودم . بعدازآن مهمانی ، به اهمیت بالای "برقراری ارتباط با دوستان ونقش روابط اجتماعی درزندگی افرادنخاعی" پی بردم. ولی دراوايل مشکلات من آنقدر زياد بود که براحتي اجازه استقلال در زندگی را به من نمی داد. افکار بيهوده گاهگاهی باعث سکوت و گاهی هم باعث پرخاشگری من می شد.
با خود می گفتم: "همانند کودکی شده ای که کنترل بايدها و نبايدهای خود را ندارد" .همواره می خواستم برخود غلبه کنم و بر لجبازی های مخفيانه ذهنم پيروز شوم .
درواقع درآن دوران سخت، کنترل کارهايی که بايد انجام دهم ،مثل: عوض کردن به موقع سوند ادراری، کنترل اجابت مزاج وخيلي ازكارهاي ديگر.... يا کنترل کارهای فرزندم، مرا سخت به خود مشغول کرده بود.به طوری که از ايجاد روابط عاطفی بين خانواده ام هم غافل شده بودم و فکر محبت به ديگران و ارتباط کلامی با شوهرم را از ياد برده بودم واحساس می کردم، چيزی در زندگی من ناقص است.هر قدر کارهايم را با دقت انجام می دادم بازهم جای نيرويی که به من انرژی مثبت دهد، خالی بود. من به غذای روح احتياج داشتم. مگر اينطور نيست که، هرچقدربدن انسان به غذا احتياج دارد ،روح نيز به غذای معنوی و شادی نيازمنداست. پس من شادی را در زندگی خود فراموش کرده بودم.می دانم که خانواده ام نيز به نوبه خود از وضع فعلی من غمگين بودند .ولی با لجبازی های کودکانه ام آنها را بيشتر و بيشتر می رنجاندم.
به گذشته برگشتم. يادم آمد قبل از تصادفم هرموقع افسرده می شدم، در تقويم خود آن روز را علامت می زدم و در گوشه ای از آن می نوشتم: "امروز را صبر کن".
بدنبال تقويم قديمی ام گشتم. پس از زير و رو کردن کتابهايم آن را پيدا کردم.با نگاه کردن به آن آرامش خاصی گرفتم. آن را باز کرده و نگاهی سريع به آن انداختم. سپس دوباره از ماه اول شروع کردم. در بعضی از ماهها، روزهای زيادی را علامت زده بودم، ولی در بعضی از ماهها نيزتعداد علامتها کم بود.

برای مثال:

چهارم فروردين :امروز روز بسيار خوبی بود، به من خيلی خوش گذشت. چون همه اعضای خانواده در کنار هم جمع بوديم و ناهار خوبی خورديم. ولی دخترم سرماخوردگی سختی پيدا کرد. بايد صبر کنی.

پانزدهم فروردين:سعی کن پر حرفی نکنی و غيبت نکن.

هجدهم فروردين: هر وقت افسرده شدی ،سعی کن تنها نمانی و خدای مهربان را از ياد نبر و در کنارش نوشته ام "یدالله فوق ايديهم" ( دست خدا بالای همه دستهاست ) ولی ننوشته ام که علت ناراحتی ام چيست ؟

سوم ارديبهشت : امروز روز بدی بود. هر وقت ناراحت شدی ،اول حمام برو و بعد نماز بخوان و اگر توانستی برای خود يک شی کوچک ،حتی اگر شده، يک سنجاق کوچک بخر. يادم آمد آن زمان، خريدهرچيزي حتی خيلی کوچک و بی ارزش، چقدر مرا شاد می کرد. ولي...آهی از اعماق قلبم کشيدم و با خود می گفتم : ای کاش ، ای کاش کسی بود که هرروزمرا بيرون می برد تا آدمها را ببينم، رفت و آمد آنها راتماشا کنم و در شادی آنها سهيم شوم. ولی اين پله ها...!!!.
متاسفانه یکی ازمشکلات بزرگ من وافرادنخاعی مثل من ،عدم مناسب سازی ساختمانها (اعم ازساختمانهای عمومی وشخصی)ومعابرسطح شهرهابوده وهست که باعث انزوای ما می گردد.نبودرمپ مناسب،کوچک بودن عرض درها،عدم وجودسرویسهای بهداشتی ويژه افرادنخاعی ، نبودپارکینگ مناسب ، کوچک بودن فضای آسانسورها وازاین قبیل همیشه برای من آزاردهنده هستندومانع ورودم به جامعه می شوند.

اماآیا من بايد تنها بمانم و اين را بپذيرم که يک بيمار هستم و فردی مثل مادر يا پرستار خانگی ... از من پذيرايی کند.
به سرعت به آشپزخانه رفته، شروع به تهيه مقدمات آشپزی کردم. با خود می گفتم : من نبايد از اجتماع يا دست کم از کسانی که مثل خودم هستند، دور بمانم .اين بار هم با گفتن" يدالله فوق ايديهم" و با يادخداازاو خواستم مراکمک کند، تا از وضع کسانی که مثل من ضايعه نخاعی هستند، با خبر شوم. در همين افکار بودم، که شوهرم زنگ زد، پس از احوالپرسی سراغ مادرم را گرفت. به او گفتم: "با مادر قرار گذاشته ام که ديگر فقط در مواقع ضروری نزد من بيايد. ولی می دانم که پس از تو او به من تلفن خواهد زد". حدسم درست بود. چون بلافاصله پس از او، مادرم زنگ زد. او با نگرانی از من خواست، دست از لجبازی برداشته و اجازه دهم که از من مراقبت کرده وبه من كمك كند . در حالی که سايه های شک و ترديد فکرم را مشغول کرده بود، چيزی از اعماق وجودم به من می گفت: " نه يادت باشد تو به خودت قول داده ای ،که روی پای خود بايستی. پس برای يکبار هم که شده اين را امتحان کن.احساس شکست نبايد تو را بترسا ند". پس با مهربانی به مادرم گفتم: می دانم که به کمک شمااحتياج دارم،ولی اجازه بدهيد، خودم را امتحان کنم. اينطوری می فهمم که احتياجاتم چيست؟. و يا در شرايط مختلف، چگونه بايد عمل كنم؟ حتی می توانم کنترل فرزندم و ارتباط با شوهرم را دوباره در دست بگيرم. چيزهايی که در ناخودآگاه ذهنم روی آن پرده ای کشيده و به خود اجازه انجام آنها را نمی دهم.

مادرم مرا کاملا درک می کرد و با نگرانی خواست كه مراقب خود م باشم و قول دهم در مواقع احتياج، حتما" او را در جريان بگذارم .از او خداحافظی کردم.حالا ديگر بايد خود تنظيم کننده برنامه های روزانه خودم می شدم. شوهرم کتابهايی در رابطه با ضايعات نخاعی و مشکلات مربوط به آن تهيه کرده بود. به ياد می آورم،در ابتدا ،وقتی کتابها را در دست او ديدم، چقدر از او رنجيده خاطر شدم و فکر کردم او مرا به چشم يک سالمند و معلول ناتوان وزمين گيرنگاه می کند. کتابها را به سرعت نگاه کردم. بعضی از آنها بسيار بی روح و خسته كننده بودندوديدن صفحات آنها مرا مأيوس می کرد. ولی يکی از آنها با نوشته هاو عکس های رنگی وفضاي شادش مرا به خود جلب کرد. به مرور، با مطالعه و بدست آوردن يكسري اطلاعات مهم ، برای خودم جدولی از کارهای روزانه ، درست کردم.

بخش سوم : برنامه روزانه

طبق برنامه روزانه اي كه تهيه كردم ، نکات زیرراموردتوجه قراردادم:
• باید یک برنامه مشخصی برای اجابت مزاج وادرار داشته باشم.
• بایستی دوباردرروز قسمتهای تحت فشار پوستم را معاینه کنم و نباید دراین موردهیچگونه قصوری داشته باشم.
• نباید زیاددربستربمانم.
• طبق رژيم غذائي مناسبي كه با مشورت پزشك ومتخصص تغذيه برايم تعيين شده بایدازافزایش وزن خودم جلوگیری کنم، چراکه باداشتن وزن زياددرجابجا ئی ها، هم برای خودم وهم براي همراهانم مشکل ایجاد می شودوهمچنین بي توجهي به آن مرادرمعرض عوارض زیادی كه مهمترين آن زخمهای فشاری است، قرارمی دهد .ازطرف ديگر هميشه بايدبه نكات مهم زيرتوجه كنم:

 لازم است غذاهای غنی ازفیبرمصرف نمايم تاضمن جلوگيري ازيبوست، به اجابت مزاج من کمک کند.به همین دلیل باید سعی کنم بیشتر،ازانواع سبزیجات، سالاد استفاده کنم ..البته حبوبات هم منبع خيلي خوبی ازفیبرهستند.
 هرروز باید مقدارزیادی آب و مایعات بنوشم ،چراکه باعث کاهش خطرعفونتهای ادراری شده وازتشکیل سنگ هم جلوگیری می کند.
 بایددرموردمصرف کلسیم دقت داشته باشم، چراکه اگرکلیه هایم سنگ ساز باشد می تواندمشکل زاباشد .بنابراین بایدمراقب باشم که ادرارم اسیدی باشدتااز تشکیل سنگ جلوگیری نماید.ممکن است عجیب باشدولی متخصص تغذيه به من توصیه كرد که خوردن گوجه فرنگی ،آب لیمو،پرتقال برعکس تصور ما ادراررا بیشترقلیائی می کندودرعوض خوردن آب سیب وگریپ فروت ومصرف روزانه ویتامین cادراررااسیدی می کند.درنتيجه درجلوگيري ازبروزسنگ كليه مي توانندموثرباشند.
• به دليل نقش واهميت فوق العاده اي كه ورزش برروي جسم وروح من داشته ، فعاليتهاي ورزشي وتمرينات دامنه حركتي را با مشورت فيزيوتراپ ومتخصصين اختصاص دارم وبايد دقيقابرنامه آنها راانجام دهم.
• اگرامکان داشته باشد، بايد باکمک دیگران و بااستفاده ازتجهيزات كمكي، مدت زمان معيني خود را درحالت ايستاده قرار دهم.
• هيچگاه نباید خودم رابیش ازحدخسته کنم.
• وبه همين صورت با درنظرگرفتن مواردديگري........برنامه اي رابراي خودآماده كردم.
دراوايل برنامه اي كه تنظيم كرده بودم ،خيلي ساده بودولي بااجراي همين برنامه، احساس كردم نتايج خوبي گرفتم.اما بعدها تاثیراعجاب انگیز برنامه روزانه ام رادرزندگی خوددیدم . چراكه به مرور، با كسب تجربه و اطلاعات بيشتر، برنامه روزانه ام را به نحوي ايده ال تنظيم وكامل نموده وبه تدريج بااجراي آن توانستم ،وضعيت جسمي وروحي ودركل زندگيم رادگرگون سازم.
متاسفانه دراين راستا من همیشه درتمامی برنامه های زندگی خود، جای یک چیزرا خالی حس می کردم وآن هم داشتن یک منبع اطلاعاتی مناسب بود.من فکر می کنم که همه افرادنخاعی برای حفظ سلامتی خودوکاهش مشکلاتشان نیازبه آموزش مستمر ،کسب اطلاعات ومشاوره دارند.ولی هیچوقت باورم نمی شد که "رایانه" بتوانداین خلا زندگی مراتا حدقابل قبولی برطرف كند.چراکه توانستم بااستفاده ازرایانه و ورود به دنیای اینترنت، طي مدت کوتاهی تا حدزیادی، نیازهای آموزشی خودم را برطرف ودامنه اطلاعات خودراارتقا دهم. اين موضوع درواقع نقطه عطف ديگري درزندگی من محسوب شد. با استفاده ازاینترنت توانستم درموردمشکلات خودوپیرامون موضوعاتی ازجمله درد،اسپاسم،تغذیه وکنترل وزن،نحوه پیشگیری اززخمهای فشاری ، کنترل دفع مدفوع وادرار،ورزش وتاثیرآن برزندگی من،موضوعات مناسب سازی منزل ومحیط زندگی و مقوله های ایمنی وبهداشت وبسياري ازمضوعات ديگره راه حلهای مناسبی پيداكنم که دربهبود برنامه روزمره زندگی من تاثیرات خوبی برجای گذاشت.
بااینحال فکر می کنم که باتوجه به نقش فوق العاده آموزش ،وجودیک نشریه درقالب آموزشی یا خبرنامه ای که به موضوعات ومشکلات مبتلا به افرادنخاعی بپردازد، برای کسانی که امکان استفاده ازاینترنت راندارند چقدرمی تواند مفیدباشد.. خبرنامه ای که بتواند مطالب كاربردي وخبرهای جديد را ارائه دهد.

***

بخش چهارم : زندگي با شورو نشاط

الآن که چندين سال ازضایعه نخاعی من می گذرد،توانسته ام با تمرین وکسب اطلاعات وتجربیات دیگران ومطالعه مطالب علمی بخصوص ازطریق سایتهای مربوطه ،واجراي دقيق برنامه روزانه بسیاری از مشکلات خودم راتاحدقابل قبولي حل کنم ودرواقع خودم راکاملا"باشرایط خاص خودم تطبیق داد ه ام.

برنامه های روزمره خودم رامتناسب باوضع خودم کامل کرده ام وسعی می کنم همیشه طبق آن عمل نمایم.
همیشه ازبرنامه های ورزشی كه داشته ام بهره خوبی برده ام ،چراکه به دنبال آن وضعیت پوستم بهتر شده ومثا نه ام نیز به خوبی کار خودراانجام می دهد.اسپاسم های شدید من کمتر شده ودرد بدنم نیز کاهش یافته،ضمن اینکه وزنم نيز تاحدودمناسبی تحت کنترل است.درمیان ورزشها شنا و آب درمانی برا ی من اهمیت بيشتري دارد و من برای شناور ماندن روی آب ازیک جلیقه مناسب استفاده می کنم.شما هم سعی کنیدورزش موردعلاقه و مفیدخودراباتوجه به نوع آسیب وشرایط جسمیتان پیداکنید .
بامصرف آب ومایعات ورژیم غذائی مناسب .حاوی فیبركافي وعدم استفاده ازداروهائی که باعث یبوست می شوند،عملکرد دستگاه گوارشم رابه طورقابل قبولی اصلاح کرده ام.ضمن اینکه همیشه به وزن خودتوجه ویژه اي دارم. برای جلوگیری ازیبوست ازانواع سبزیجات وسالاد به همراه روغنهای طبیعی (ازجمله روغن زیتون به مقداردوقاشق غذاخوری) استفاده می کنم.همچنین به وعده های غذائی خودم نظم داده ام وسرساعت مشخصی غذامی خورم.
هرشب قبل ازخواب وهرصبح بعدازبیداری نقاط مختلف پوست بدنم را به خصوص مناطقی که تحت فشاربیشتری قراردارند،خیلی دقیق معاینه می کنم و اگر مشکلی پیدا کنم سریعا" اقدامات پیشگیری کننده را بکار می بندم. غلت خوردن دربسترکمک خیلی زیادی به کاهش فشارازنقاط مربوطه می کند.بطور کلی ازانجام حرکاتی که باعث سایش ویاکشش پوستم شود شدیدا" پرهیز می کنم.استحمام روزانه برای من اهميت به سزائی درپیشگیری اززخم فشاری داشته است.البته ازبازدیدمرتب تشک خواب وتشکچه ویلچرم هرگز غافل نمی شوم.

همیشه ودر همه حال به وضعیت استقراربدنم توجه خاصی دارم و باانجام حرکات دامنه حركتي ازسفتی وخشک شدن مفاصل پاهایم جلوگیری می کنم.درضمن با انجام حرکات مذکور ازاستخوان سازیهای نابجا نیزپیشگیری می نمايم.ماساژاندامها وبه خصوص نقاط تحت فشار،باعث افزایش خون رسانی به آن قسمتها می شود.

اما هرفردنخاعی بایدبداندکه همه چیزبه یکباره درست نخواهد شدودرضمن همه انسانها باهم متفاوت هستندوتوصیه هائی که ارائه می شوددرافراد مختلف ممکن است کارآئی یکسانی نداشته باشد.باید همیشه به دنبال پاسخ سئوالاتی که برای شما مطرح می شود بروید.مطمئن باشید به مرورزمان، باتدابیرمناسبی که اختیارمی کنید،اوضاع بهتر خواهدشد.من بارعایت مواردفوق تاحدودزیادی به آنچه خواسته ام دست یافته ام.همیشه باید سعی کنیددرحدتوان، خودتان راازنظرجسمی وذهنی فعال نگه داریدوتنها به تلویزیون ورادیووازاین قبیل ... محدودنشوید.من هروقت که زیاددرمنزل می مانم،احساس دل تنگی عجیبی می کنم.بنابراین حضور من درمهمانی ها،رفت وآمدهای خانوادگی وشرکت درمراسم ها وفعالیتهای تفریحی واجتماعی نقش به سزائی درروحیه ام داشته است.علاوه برآن گشت وگذار درطبیعت خیلی برایم نشاط آوراست.به خصوص اگرتفريح به صورت جمعي وبادوستان همسانم باشد.
همیشه سعی می کنم ازطریق اینترنت آخرین اطلاعات علمی رامطالعه کنم ،تا معلومات وآگاهیهاي خودم راارتقا دهم.سعي كرده ام ازطريق E-mail با دوستان زيادي ارتباط داشته باشم .
درحفظ بهداشت فردی وبهداشت محیط زندگی خودم بخصوص سرویسهای بهداشتی خیلی جدی هستم.
همیشه باحفظ آراستگی وپوشیدن لباسهای تمیزوشاداحساس بسیارخوبی داشته ام.ضمن اینکه دیگران هم نسبت به من نظرخوبی دارند.
وقتي ازفوايدمهم حالت ايستادن اطلاع يافتم ، باپيگيري هاي زيادي كه كردم موفق به تهيه يك دستگاه Stander شدم وبااستفاده ازآن ازمزاياي فراوان حالت ايستادن (يعني تقويت عضلات ، بهبودوضعيت گردش خون ودستگاه قلب وعروق ومطلوب شدن راندمان تنفسي،كاهش اسپاسم ودردهاي جسمي،بهترشدن فعاليت مثانه وروده ،سلامت پوست ، وحتي خواب بهتر و استحكام استخوان ها و..)بهره مند شدم .
همسرم با نظر من، مناسب سازيهاي لازم رادرقسمتهاي مختلف منزل انجام داده ،ازجمله با اصلاح عرض درهاي ورودي ، تنظيم ابعاد سرويسهاي بهداشتي ، نصب دستگيره هاي ميله اي برروي ديوارها ي محلهائي كه لازم بوده بخصوص توالت وحمام، ومناسب سازيهاي مربوط به آشپزخانه،وغيره ، ضمن ايجادايمني ،حداكثرراحتي راتامين نموده است.
به تدريج برای فرزندم هم، يک مادر ويك معلم خوب شدم ، باآشپزي احساس شادی می کنم. ورزش های دامنه حرکتی را تقريبا" هر روز انجام می دهم و هر خبري در رابطه با ضايعات نخاعی و بهبودی آن ها باشد ،برايم مهمترين خبر است. ولی گهکاهی باز هم افسردگی به سراغم می آيد. ولی هميشه باياد خداوند است که افكارمنفي از مغزم بيرون می روند و آنچه به من آرامش ونيرو مي دهدچيزي نيست جز ياد خدا ،و تنها ياد خدا .
منبع :داستان كوتاه "بازگشت به زندگي " - نویسنده: افسانه موسوی انتشار - سايت مركز ضايعات نخاعي جانبازان - www.isaarsci.ir - ارديبهشت 1388

آسمان

sedayeomid — Sun, 08 Nov 2009 16:40:18 GMT

یا لطیف

اللهم عجل لولیک الفرج

سالهاست

هوا بارانی است

ابرهای سیاه و درهم آسمان را فرا گرفته

آسمان دیگر آبی نیست !!!

افرادمبتلا به آسیبهای نخاعی نمی توانند بعد ازضایعه نخاعی صاحب فرزندشوند؟

sedayeomid — Wed, 04 Nov 2009 20:25:10 GMT

یا لطیف

اللهم عجل لولیک الفرج

تصور: افرادمبتلا به آسیبهای نخاعی نمی توانند بعد ازضایعه نخاعی صاحب فرزندشوند.

واقعیت: بعضی ازافرادخانواده ،دوستان و حتی پزشکان ممکن است این طورفکرکنندکه شما نمی توانیدصاحب فرزندشوید.امکان دارد آنها فکرکنند که این کارغیرممکن وخطرناک است.همچنین ممکن است این طورتصور کنند که این کار برای مردان امکان پذیرنمی باشد.اماکسانی که از حقایق آسیبهای نخاعی آگاهی دارند،مخالف این تفکرات هستند.

مسائل مربوط به زنان : معمولا" وقتی زنان دچارضایعه نخاعی می شوند، طی مدت کوتاهی بعداز آسیب ،دوره قاعدگی زنان متوقف می گردد.ولی وقتی قاعدگی آنان ازسرگرفته می شود، توانائی آنان برای بارداری نیز برقرارمی گردد.

مسئله بارداری زنان مبتلا به آسیب نخاعی،به دلیل عوارض منحصربه فردی که می تواندایجادکند، یک موضوع پر خطر محسوب می شود.دراین افراد ممکن است ظرفیت ریه ها همزمان با رشدجنین و بزرگ شدن رحم کاهش پیدا کند.خطرپنومونی به خصوص درافراد تتراپلژی افزایش می یابد.احتمال بروز زخمهای فشاری به دلیل افزایش وزن بیشتر می شود. درزنان نخاعی باردارامکان تشکیل لخته های خونی درسیاهرگهای پاها زیادتراست.ممکن است به دلیل وجود مشکلاتی مانند یبوست ، موضوع بی اختیاری یا اسپاسم مثانه ضرورت داشته باشد، برنامه های دفع ادرارو اجابت مزاج تنظیم شوند. امکان دارداتونومیک دیس رفلکسی (AD) که یک وضعیت خطرناک برای زندگی محسوب می شودتجربه شود. به دلیل محدودشدن امکان حرکت درمراحل پایانی بارداری ممکن است جابجائی ، حرکت دربستر، مراقبتهای شخصی وسایر فعالیتهای روزمره زندگی فرد مشکلتر گردد.

وضع حمل وزایمان یک فرایندطبیعی محسوب می شود و معمولا" تحت تاثیر ضایعه نخاعی فردقرارنمی گیرد.ولی ممکن است علائمی دیده شوندکه برای هرزن نخاعی باردارمنحصربه فردباشند.ازجمله این علائم می توان به افزایش اسپاسم، AD، افزایش اسپاسم مثانه ،و مشکل افزایش فشارخون در طول زایمان اشاره کرد. شواهدی وجوددارندکه نشان می دهند امکان دارد زایمان پیش ازموعد ( زودتراز 36 هفته بعدازبارداری) ، دردزایمان و وضع حمل، برای این افراد ازموضوعات پرخطر برای آنان باشند.

شما باید درمورد تمامی عوارض و تغییرات بدنی که احتمال ایجاد آنها دردوران بارداری وجوددارد، آمادگی داشته باشید. می توانید با آموزشهای مربوط به بارداری بعدازضایعه نخاعی شروع کنید. بعدازآن گروهی را درنظربگیرید که درطول دوران بارداری دردسترس شما باشند .این گروه خودشما، متخصص زایمان و یک فیزیوتراپ( پزشکی که درزمینه توانبخشی تخصص دارد) را شامل می شود.

مسائل مربوط به مردان : موضوع فعالیتهای جنسی وباروری برای مردان نخاعی که می خواهند صاحب فرزندشوند،با موانعی همراه خواهدبود.

تصور: افرادمبتلا به ضایعه نخاعی بایستی برای داشتن فرزندتشویق شوند. ،به خصوص اگرآنها برای مراقبتهای خود نیازبه کمک داشته باشند.

واقعیت:افرادی که قبل ازآسیب خود صاحب فرزندبوده اند، توانائی خودرا برای داشتن فرزندبه یکباره ازدست نمی دهند. آنها می توانندبدون توجه به سطح ضایعه خود ، به ابرازعشق وعلاقه خود ادامه دهند و برای فرزندان خود پدری کنند. ازسوی دیگراین حقیقت درموردکسانی که می خواهندصاحب فرزندشوند،نیزصدق می کند.

اگرشما مردی مبتلا به ضایعه نخاعی هستید، خیلی بهتراست که به فکر یافتن راه حلهائی باشیدکه کارهای لازم را انجام دهید. صاحب اولادشدن فرقی نمی کند. والدین نخاعی نیزمی توانند با همسران خود راه حل انجام خیلی از کارهای فرزندداری را پیدانمایند. راههای زیادی برای کمک به مراقبت ازفرزندان وجوددارند.شما می توانید ازوسایل کمکی مانندپوشکهای چسبی (Velcro) و کوله های سینه ای برای حمل فرزندخوداستفاده کنید. متخصصین کاردرمانی که با افرادنخاعی سروکاردارندمی توانند منبع خوبی برای آموزش وسایل کمکی باشند. همچنین آنها ممکن است ایده ها وراه حلهائی را به شماارائه کنندکه بتوانیددرمنزل حداکثرتطابق را برای مراقبت ازفرزند خود داشته باشید. بطورکلی بایستی والدین وظایف رابین خود تقسیم کنند.برای مثال ممکن است یکی ازآنان مسئولیت استحمام بچه رابه عهده بگیرد ودیگری می تواندمسئول امورمطالعه فرزندباشد.این نوع تفکیک وظایف به هرکدام ازوالدین کمک می کندتا بتوانندازقابلیتهای خود استفاده کنند.

ازسوی دیگر بعضی ازافرادممکن است به اشتباه تصورکنند که والدین هیچ وقت نبایدبرای حمل فرزندان خود درخواست کمک کنند.اما درخواست کمک و استفاده ازکمک دیگران درواقع بخشی از موضوع فرزندداری افرادنخاعی است . معمولا" والدین به روشهای مختلف، ازافرادزیادی ازجمله اعضای خانواده ، مراقبین روزانه،مربیان وبسیاری ازافراددیگردرخواست کمک می کنند. برای مثال ممکن است شما ازمراقب خود بخواهیدکه برای قراردادن بچه روی صندلی خودرو به شما کمک کند.خیلی کم پیش می آیدکه والدین برای مراقبت ازفرزندان خود ازدیگران کمک نگیرند. این حقیقتی است که هیچ یک ازوالدین نخاعی ازآن مستثنی نیستند. حتی درزمانهائی ممکن است شما برای انجام یکسری کارهای ساده هم درخواست کمک نمائید.

منبع: مقاله " تصور یا واقعیت ؟ فرزندداری بعدازضایعه نخاعی " -مترجم: مهندس عباس كاشي- (ohealth2007@yahoo.com) - انتشار : مركز ضايعات نخاعي جانبازان - مهر ماه 1388 - برگرفته از سایت : http://www.spinalcord.uab.edu نشریه Pushin' On.

sedayeomid — Fri, 30 Oct 2009 18:02:18 GMT

یا لطیف

اللهم عجل لولیک الفرج

برایت دعا می کنم تا خدا بگیرد هر آنچه خدا را از تو می گیرد .

از معلم شهید دکتر علی شریعتی

التماس به خدا شجاعت است .

اگر برآورده شود حاجت است .

اگر برآورده نشود حکمت است .

التماس به خلق خفت است .

اگر برآورده شود منت است .

اگر برآورده نشود ذلت است.

(امام علی (َع) )

میلاد با سعادت امام رضا (ع) مبارک باد .

sedayeomid — Wed, 28 Oct 2009 21:14:17 GMT

یا لطیف

اللهم عجل لولیک الفرج

مولود پاک

sedayeomid — Tue, 27 Oct 2009 20:34:18 GMT

یا لطیف

اللهم عجل لولیک الفرج

فرا رسیدن میلاد مسعودو پر خیر و برکت هشتمین خورشید امامت حضرت امام رضا (ع ) پناه چشمان تنها و بیقرار و آرام دلهای شکسته بر همه عاشقان اهل بیت مبارک باد . هر گاه شبنم از دیدگانتان در حسرت بوسیدن در و دیوار حرم آقا راهی گونه هایتان شد این حقیر خسته دل را از دعای خیر خود محروم نکنید .

عقده امشب می کنم از سینه وا

آری امــشب گشـــته ام حاجــت روا

زین سبب آیــــد چنــین جانا نوا

آن نــوایی کــه رسد از ما ســــوا

بوده امشب بزمی در ارض و سما

چهره ای کرده تجلی همچــــو ماه

شد بشارت بر جناب مصطــفی

مـــــی رسد مردی کریم و با صــفا

آنکـه باشد مــعدن جود و سخا

نور چشــم فاطــمه (س) خــــیر نسا

مژده بادا بر علــــیِّ مرتضـــــی

آنــکه باشد بی گـــمان اهـــل کـــسا

بوی عطری آمده براین فـــضا

گـــشــته میــلاد امـام مـــا رضــا(ع)

او امام است و انیس مردم است

بـی گمان ایشان امام هشـــــــتم است

آن امامی که نماد پاکی است

فاش مــی گویم که او افـــلاکی است

مهربان است و شریف و بی مثال

مرغ دل از یاد او آســـوده حـــال

من چه گویم زان وجود بی نظیر

نزد ایشان حــوریانند سـر به زیـــر

گفته هایم بوده امشب بند به بند

نـــقل ایشـــان را نباید گفت به چنــد

عرشیان امشب زمینی گشته اند

گــویی بــر قنــداق او دل بســته اند

بسته اند دل را بر این مولود پاک

گشته اند از عشـــــق ایشان سینه چاک

سروده شاعر اهل بیت حاج سید کمال الدین خردمندان سعدی

http://fatemeyon.blogfa.com/

مشكلات اسكلتي -عضلاني شايع بعدازضايعات نخاعي

sedayeomid — Mon, 26 Oct 2009 22:05:33 GMT

یا لطیف

اللهم عجل لولیک الفرج

مشكلات اسكلتي -عضلاني شايع بعدازضايعات نخاعي

دكتر باري گلداستين ( Barry Goldstein) عضو انجمن توانبخشي و دستيار مركز پزشكي هاربورويو و مشاورعالي گروه سياست گذاري انجمن ضايعات نخاعي VA مي گويد:" تا بعدازجنگ جهاني دوم ميزان مرگ وميرهاي بعداز آسيب نخاعي خيلي زياد بود". درطول 50 سال گذشته توسعه آنتي بيوتيكها ، انتقال خون، و پيشرفت ساير درمانهاي پزشكي و جراحي، باعث شده اند تا پيش آگهی بعدازضايعات نخاعي تاحدودزیادی تغييرپيدا كند. امروزه افرادمبتلا به آسيبهاي نخاعي عمر طولاني تري نسبت به گذشته دارند. ولي ما اطلاعات خيلي زيادي درموردآنچه كه برافرادي كه چندين دهه زندگي كرده اند و با وجود ضايعه نخاعي به سنين 70 -80 سالگي رسيده اند نداريم، چراكه اين افراد درواقع اولين گروهي هستندكه به سن سالمندي خودرسيد ه اند".

دكتر گلداستين مي گويد: "درحال حاضرمشكلات اسكلتي- عضلاني از شايعترين عوارض ناتواني درايالات متحده محسوب مي شوند،به طوري كه ميزان شيوع آنها از بيماريهاي قلبي و سرطان هم بيشتر شده است و هم اكنون ميزان شكايات و مراجعات سرپائي به مطب پزشكان به دليل ناراحتيهاي مذكور بيشتراز ساير مشكلات قلبي مي باشد". مطالعات نشان مي دهندكه ناراحتي هاي اسكلتي- عضلاني دومين دليل براي مراجعه افراد نزدجراحان و سومين علت براي مراجعه به پزشكان خانواده و چهارمين دليل مراجعه به متخصصين هستند.

تمامي بافتهاي تشكيل دهنده دستگاه اسكلتي- عضلاني اعم از تاندونها، استخوانها، رباطها و ماهيچه ها با افزايش سن طبيعي واز شروع دوران بزرگسالی و درتمام مدت زندگي دچارتغييرات مي شوند. اين تغييرات در افرادسالم جامعه به خوبي موردمطالعه قرارگرفته اند ولي " اطلاعات ما درمورد وضعيت اسكلتي – عضلاني بعدازآسيبهاي نخاعي خيلي كم است".

افراد نخاعي با افزايش سن خود مشكلات شايعي را تجربه مي كنندكه درواقع به دليل بالارفتن سن بر عوارض حاصل از ضايعه نخاعي آنان اضافه مي شوند .دكتر گلداستين هم مطالعات خودرابرروي اين موضوع به خصوص برروي عوارض اسكلتي – عضلاني بعداز ضايعات نخاعي متمركزكرده است .اومي گويد:"عوارض اسكلتي- عضلاني بعداز آسيب هاي نخاعي خيلي شايع هستند ، هم به اين دليل كه آنها با افزايش سن ايجادمي شوند وهم اينكه افرادنخاعي عوامل خطر مربوط به ايجاد آنها را دارند. اطلاعات نه چندان زياد ما هم نشان مي دهندكه اكثريت افرادنخاعي درطول زندگي خود داراي مشكلات عضلاني – استخواني هستند.براي مثال درددرنواحي گردن، پشت وشانه ها دربيش از سه چهارم جمعيت افرادنخاعي گزارش شده است. درد شانه درافرادي كه سالهاي متمادي ازويلچرهاي دستي استفاده مي كنند،نسبت به كساني كه بطورمكرر با دستهاي خود كارهاي سنگيني انجام مي دهند مانند جوشكاران بيشتر است.

مطالعات اخيرنشان مي دهندكه افراد نخاعي مشابه عامه مردم جامعه مبتلابه ناراحتيهاي اسكلتي-عضلاني هستند، ولي ميزان و احتمالا"شدت عوارض درآنان بيشتراست، ودليل آن هم اين است كه اندامهاي فوقاني بدن آنان براي تحمل وزن، حركت دادن بدن در وضعيتهاي غيرطبيعي يا نامتعارفي قرارمي گيرند.گلداستين مي گويد:" اهميت انجام فعاليتها با يك بيومكانيك خوب را نمي تواند بيش ازحدموردتاكيدقرارداد.به علاوه مشكلات اسكلتي- عضلاني درجامعه افرادنخاعي ممكن است برروي ناتواني فرد تاثيرخيلي بيشتري داشته باشد. گلداستين چنين توضيح مي دهد كه:" براي مثال، اگر شما داراي ناراحتي شانه باشيد و ازويلچراستفاده نمي كنيد، سه يا چهار اندام داريدكه مي توانندجور شانه هاي شما رابكشند. ولي اگرشما ويلچرخودراهل مي دهيد، ناراحتي شانه مي تواند برروي توانائي شما جهت حركت، جابجائي وانجام تمامي فعاليتهاي روزمره تان تاثيربگذارد. اين نوع دردها يا ضايعات مي توانند استقلال آن دسته از افرادنخاعي را كه كارهاي خودرابا تلاش زيادي انجام مي داد ه اند، تهديدنمايد".

كاهش دامنه حركتي اندامها

براساس نظر دكتر گلداستين: " افت دامنه حركتي( موسوم به كنتراكچر) احتمالا" ازشايعترين ناراحتيهاي اسكلتي – عضلاني بعدازضايعه نخاعي محسوب مي شود و علت هاي آن هم زياد هستند. دامنه حركت براي فعاليتهاي مختلف مانند نشستن، جابجا شدن ها وساير فعاليتهاي انفعالي اهميت بسيارزيادي دارد".

اگرچه مهمترين علت كاهش دامنه حركتي، باقي ماندن طولاني مدت دريك وضعيت ثابت مانندنشستن زياد است، اما درواقع علل زيادي مي تواند داشته باشد. گلداستين چنين مي گويد:" اين مشكل مي تواندناشي از اين باشدكه شخص تمرينات دامنه حركتي راانجام نداده باشد، يا اينكه برخي اسپاسم ها مي توانند باعث كشيده شدن مفاصل شوند ، درنتيجه مفاصل در وضعيت كوتاه شدگي قرارگرفته وقابليت انعطاف آنها كم مي شود و دامنه حركت آنها سخت ترمي گردد. يا اينكه امكان دارد يك عارضه مفصلي مانند آرتريت يا تورم مفصلي باعث كاهش دامنه حركتي شود. عموما" دركساني كه ناراحتي هاي مفصلي دارند، دامنه حركت اندامها كاهش مي يابد و بالاخره اين كه ممكن است علت آن استخوان سازي هاي نابجا باشد .اين عارضه يك حالت غيرطبيعي است كه طي آن استخوان درداخل بافتهاي نرم اطراف مفاصل به خصوص مفاصلي مانند مفصل ران رشد مي كند."

با اجراي منظم و حفظ دامنه حركتي اندامها به صورت يك تا دو باردرروز و قرارگرفتن در وضعيت هاي صحيح مي توان از كاهش دامنه حركتي اندام ها جلوگيري كرد.اگر كاهش دامنه حركتي ادامه پيداكند، دراكثرموارد، گستره اي از تمرينات حركتي به عنوان درمان توصيه مي شوند. روشهاي تشخيص عوارض مانند عكسبرداري با اشعه ايكس يا اسكن استخوان معمولا" انجام نمي شود،مگراينكه تمرينات حركتي موثر واقع نشوند. چنانچه كشش هاي ساده نتوانند مشكل رابرطرف كنند، ساير درمانها نظير داروهاي ضداسپاسم ، گچ گیریهای پیاپی، و اقدامات جراحي نيز مي توانند مورداستفاده قرار بگيرند..........

www.isaarsci.ir

شادی و غم

sedayeomid — Sun, 25 Oct 2009 21:59:18 GMT

یا لطیف

اللهم عجل لولیک الفرج

باید دنبال شادی ها گشت ولی غمها خودشان ما را پیدا می کنند.

(فردریش نیچه)